بخش زنان ملل متحد با پخش گزارشی افزوده که این سازمان برای زنان و دختران افغان که از ایران و پاکستان بازگشتهاند، به شدت به کمکهای بشردوستانه فوری و حمایت پایدار برای بازسازی زندگی شان در جوامعی که از قبل تحت فشارهای شدید اقتصادی و زیستمحیطی بودهاند، نیاز دارد.
این شاخه از سازمان ملل در این گزارش آمار داده که
از سپتمبر ۲۰۲۳ میبلادی، بیش از ۲.۴۳ میلیون افغان بدون مدرک به گونه اجباری از ایران و پاکستان بازگشتهاند که از این میان زنان و دختران یک سوم از بازگشتکنندگان از ایران و حدود نیم از تمام بازگشتکنندگان از پاکستان را تشکیل میدهند.
این سازمان افزود:« بسیاری از آنها به کشوری بازمیگردند که هرگز در آن زندگی نکردهاند، بدون خانه، بدون درآمد و بدون دسترسی به آموزش یا مراقبتهای بهداشتی. افغانستان در حال حاضر با بحران اقتصادی و شوکهای اقلیمی روبرو است. زنان و دختران بازگشته، مانند همه زنان و دختران در افغانستان، با خطرات فزاینده فقر، ازدواج زودهنگام، خشونت، استثمار و محدودیتهای بیسابقه در حقوق، رفت و آمد و آزادیهای خود روبرو هستند».
در بخش از این گزارش به نقل از سوزان فرگوسن، نماینده ویژه زنان سازمان ملل متحد در افغانستان، آمده که : «زنان و دختران آسیبپذیر که بدون هیچ کمکی به جوامعی که از قبل به نقطه شکست رسیدهاند، میرسند، آنها را در معرض خطر بیشتری قرار میدهند. آنها مصمم هستند که با عزت و احترام بازسازی کنند، اما ما به بودجه بیشتری نیاز داریم تا حمایتهای لازم را که آنها نیاز دارند، ارایه دهیم و اطمینان حاصل کنیم که زنان امدادگر برای کمک به آنها حضور دارند.»
در این گزارش بخش زنان ملل نیز ذکر شده که گزارش جدید گروه کاری جنسیت در اقدامات بشردوستانه افغانستان - یک گروه کاری بشردوستانه به ریاست مشترک زنان سازمان ملل و CARE International - نیازهای فوری و بلندمدت این زنان و دختران را برجسته کرده که بر اساس آن «سرپناه امن و همراه با صرفه، معیشت و آموزش دختران مواردی هستند که زنان اغلب به عنوان نیازهای فوری از آنها نام میبرند. تنها ۱۰ درصد از زنان سرپرست خانواده در سرپناه دایمی زندگی میکنند، در حالی که تقریباً از هر ده نفر، چهار نفر از اخراج شدن میترسند. زنان سرپرست خانواده و زنان مجرد به دلیل محدودیتهای رفت و آمد، خطرات ایمنی و کمبود مدارک، با برخی از بزرگترین موانع دسترسی به کمکهای بشردوستانه روبرو هستند.
دختران در افغانستان دسترسی به آموزش را از دست میدهند، زیرا همه دختران از تحصیل در دوره متوسطه منع شدهاند.
زنان امدادگر در مرز برای دسترسی به زنان و دختران بسیار مهم هستند. اما کار آنها به دلیل کاهش کمکهای خارجی و محدودیتهای تردد، به طور فزایندهای محدود شده است.
کاهش شدید بودجه بینالمللی، ظرفیت سازمانهای بشردوستانه را برای پاسخگویی به شدت تضعیف کرده است. در گذرگاههای مرزی، زنان امدادگر گزارش میدهند که از حجم ورود مهاجران کلافه شدهاند و حتی قادر به تأمین نیازهای اولیه خود نیستند».
گراهام دیویسون، مدیر CARE افغانستان، نیز گفته: «شاهد حجم ورود مهاجران و سختیهایی که زنان، کودکان و خانوادهها - که بسیاری از آنها پریشان، سردرگم و ناامید هستند - با آن مواجه هستند، تاثیر عمیقی بر همه ما که در حال پاسخگویی به این بحران هستیم، گذاشته است. این چیزی است که تیمهای ما در محل هر روز شاهد آن هستند. ما به فوریت به حمایت برای ارایه خدمات اولیه، فضاهای امن و محافظت از زنان و دختران بازگشته نیاز داریم.»
در بخش دیگر این گزارش تاکید شده که افغانستان در حال حاضر با یکی از شدیدترین بحرانهای انسانی جهان روبرو است که ناشی از دههها جنگ، فقر و حوادث طبیعی است. موج اخیر بازگشتها، جوامع شکننده را بیش از پیش به سمت بحران سوق میدهد.
بخش زنان سازمان ملل از جامعه جهانی خواسته که از بهر محافظت از حقوق زنان و دختران افغان حمایت کرده و بالای زنان امدادگر که بر زنان و دختران بازگشتی کمک میکنند سرمایهگذاری کند.
این در حالی است که در یک سال اخیر روند اخراج اجباری مهاجران افغان از ایران و پاکستان شدت یافته است.
